Gallery | Gallery Kaplanon 5 | Athens - Greece

Σταμάτης Θεοχάρης – “Art Nouveau”

4 Οκτωβρίου 2016

Η αίθουσα τέχνης kaplanon5 εγκαινιάζει τη νέα εκθεσιακή περίοδο φιλοξενώντας από τις 4 έως τις 29 Οκτωβρίου 2016 την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Σταμάτη Θεοχάρη

με τίτλο “Art Nouveau.”

Ο δημοσιογράφος Θοδωρής Αντωνόπουλος, στο κείμενό του, που συνοδεύει τον κατάλογο της έκθεσης αναφέρει :

Ανάλαφρα, εύθυμα, ντελικάτα σε ένα πρώτο επίπεδο αλλά σπαρμένα με ανήσυχες, αγωνιώδεις, δυσοίωνες πτυχές κι αναφορές σε ένα δεύτερο, τα έργα του Σταμάτη Θεοχάρη χαρακτηρίζει ένας συνδυασμός στοιχείων που, παρότι μοιάζουν φαινομενικά ετερόκλητα, αλληλοσυμπληρώνονται κι επανανοηματοδοτούνται μέσα από τα φίλτρα των επιρροών του, όπως είναι το κίνημα της Art Nouveau και η Belle Epoque γενικότερα, τα κόμικ, η pop art, ο σουρεαλισμός, το σύγχρονο illustration, τα graffiti, οι δουλειές καλλιτεχνών όπως οι Aubrey Beardsley, Alphonse Mucha, Francis Bacon, Inka Essenhigh κ.ά. καθώς και του δικού του, προσωπικού καλλιτεχνικού αισθητηρίου.

Η χρωματική παλέτα των πινάκων είναι σχετικά περιορισμένη έτσι ώστε να προσδώσει ένταση στην εικόνα και να διεκδικήσει την προσοχή του θεατή. Η αντίθεση άσπρου – μαύρου υπονοεί τη δυαδικότητα της ύπαρξης, ενώ το χρυσό φόντο που ο καλλιτέχνης συνηθίζει, υπαινίσσεται το άυλο, ρευστό, εραλδικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αιωρούνται οι εικόνες, δίνοντας τους μία σχεδόν θρησκευτική διάσταση. Η εσωτερική ανάγκη για την αποκρυπτογράφηση μιας πυκνής, πολυεπίπεδης και συχνά απρόβλεπτης πραγματικότητας τον οδηγεί να συνθέσει ένα αινιγματικό σύμπαν, χρησιμοποιώντας σύμβολα και στοιχεία αποστραγγισμένα από κάθε συναισθηματισμό – γι’ αυτό και η απουσία προσώπων και ολοκληρωμένων ανθρώπινων μορφών – στοιχεία που αντανακλούν τις υπαρξιακές του αναζητήσεις σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο, τον ρόλο των κοινωνικών αλλά και των αισθητικών ανισοτήτων, το αμείλικτο της ομορφιάς, το ερώτημα του πεπρωμένου.

Οι περίτεχνες συνθέσεις του δεν αποσκοπούν τόσο στο να συγκινήσουν τον θεατή όσο στο να του μεταφέρουν εικόνες που σατιρίζουν τα κοινωνικά στερεότυπα και αναδεικνύουν τη διαδικασία της φθοράς, το εφήμερο της νεότητας, την προσδοκία της υπέρβασης, το σισύφειο κυνήγι των υλικών αγαθών, της φήμης, των ηδονών: Έντομα, ζώα, πουλιά, σύμβολα του βιομηχανικού πολιτισμού ανάμεικτα με παραδοσιακά μοτίβα, μεταφυσικές νύξεις, (μετ)αμφιέσεις, φάρμακα, ουσίες και πολλή γυμνή, ωμή σάρκα, όλα ενορχηστρωμένα λες από κάποια μοχθηρή δύναμη. Και είναι αυτό ακριβώς το τελευταίο στοιχείο, η σάρκα, που παίζει ίσως τον βασικότερο ρόλο στα έργα του: Ένα ωμό κομμάτι κρέας συμβολίζει ένα σπάραγμα ζωής χωρίς ψυχή, χωρίς ταυτότητα. Έτσι, η ωμή σάρκα ταυτίζεται με την αλλοτριωμένη ανθρώπινη ύπαρξη. Τελικά, όλα καταλήγουν σ’ ένα μεγάλο πιάτο το οποίο γεύονται άλλοτε οι ίδιοι οι άνθρωποι κι άλλοτε οι διαρκείς τους πειρασμοί, οι μύγες.

0 Comments

Αφήστε μια απάντηση